Fitter&Fitter

Als personal coach maak je sprookjes mee vanop de eerste rij. En je draagt er op de koop toe nog aan bij.

De transformatie van iemand die 10 of 20 kilo verliest door een sportievere en gezondere levensstijl, is eindeloos veel groter dan louter die getalletjes van de weegschaal of prestatie. Het zijn verhalen van openbloeien, van leren geloven in zichzelf, van mentaal sterker worden,... Als coach ben je de bevoorrechte persoon die deze stuk voor stuk prachtige verhaaltjes van kortbij mag meemaken. En dat vind ik waarlijk fantastisch.

Soms voel ik me gezegend om wat ik doe. Neen, niet omdat ik van mijn hobby of passie mijn beroep heb kunnen maken. Ook niet omdat het eigenlijk best wel plezant is om met sporten in de natuur of in het park uw dagelijks plakje kaas op uw boterham, of in mijn geval, de granola in mijn yoghurt, te verdienen. Pas op, ik ontken niet dat ik meermaals per week de reflectie maak dat het een godsgeschenk is om in de natuur te kunnen sporten voor de kost, maar ik doel op iets anders. Geregeld, zo nu en dan, voel ik me de gelukzak die het geluk heeft om iets onwaarschijnlijk moois, hoe alledaags ook, vanop de eerste rij mee te maken. Sterker nog, ik maak er als coach een beetje deel van uit, en tegelijkertijd ben ik toeschouwer. Daar waar ik, toen ik met mijn zaakje startte, dacht louter wat sport te geven, krijg ik er plots iets extra’s bovenop. Iets waarvan ik in een bui van melancholie wel eens de juiste woorden niet kan vinden om het te beschrijven. En laat nu net die bui me aanzetten om het neer te schrijven, met woorden welteverstaan. De paradox kruipt waar 'm niet gaan kan.


Ik heb het niet over de droge feiten: gewicht verliezen, 5km lopen, een marathon, of welke sportieve progressie je ook kan zien bij de mensen. Ik heb het over de schoonheid van taferelen in het leven, die ontstaan door de training.


Van kanker naar een stralende vrouw met een blos die heel veel goesting in het leven verraadt

Ze wilde starten met sporten na haar kankerbehandeling. Ze wilde de draad weer oppakken, met aandacht voor de fysieke gezondheid. Als je als trainer naar zo iemand gaat, weet je niet wat je zal vinden. Hoe sterk of zwak is die persoon? Hoe staat ze er emotioneel voor? Het leven is immers helaas niet altijd een walk over. Je weet niet of ze de veerkracht zal hebben om trainingen af te werken. Daar waar ik anders naar een nieuwe klant ga met het vastberaden gevoel van ‘We gaan erin vliegen’, is het deze keer met een terughoudend, voorzichtig en klein hartje dat ik naar haar ga. Bij aankomst bij haar is het eerste wat ik in haar ogen zie ontegensprekelijke levenslust. Onmiskenbaar. Dat gefonkel in haar ogen, dat is levenslust, dat zie ik zelfs met een mondmasker voor mijn ogen. Ik zie ook wel wat voorzichtigheid, maar je zou voor minder. Je hebt immers nog meer net met kanker afgerekend en daar staat plots een springveer voor je neus te verwachten dat je gul met je krachten gaat rondstrooien. 

Op enkele maanden tijd heeft dat gefonkel in haar ogen een upgrade gekregen van heb ik je daar. En die blos. Mannekes, wat een blos! Week na week wordt ze sterker, en niet een beetje. De voorzichtigheid die voordien nog zichtbaar was, is volledig ingeruild voor goesting, gretigheid, dynamisme. Je ziet van op kilometers afstand dat elke vezel van haar lijf weer lacht. Alsof het toeval is, kom ik haar te pas en te onpas tegen op haar fiets. Neen, geen zwoegend ritje van iemand die het verplichte uurtje bewegen moet afvinken, maar een gezwind trappend vrolijk ding. Een mens wordt blij van haar te zien trappen door de straten. En ik, ik voel me een bevoorrecht persoon dat ik van zo kortbij mag meemaken hoe iemand zo open bloeit na moeilijke tijden.


Na hun studies trokken de vriendinnen allemaal hun eigen richting uit, maar wekelijks komen ze in Brussel samen om er samen te sporten.


Ze, dat is niet één persoon, maar een vriendinnenbende. Ze zijn 20’ers. Allemaal afgestudeerd, of bijna allemaal. De één heeft een West-Vlaams accent, de ander een Kempisch, nog eentje een Limburgs, en nog een andere een Gents. Ja hallo! Of ze elkaar kennen van tijdens hun studies of van elders is me niet helemaal duidelijk, maar elke dinsdag trainen ze samen in het Jubelpark, centrum van ons land en centrum van Europa. Hoe onwaarschijnlijk mooi is het dat een vriendinnenbende elkaar elke week opnieuw opzoekt, om samen te sporten. Ze krijgen hun favoriete liedjes tijdens training, waarbij ze het collectief op een dansen en zingen zetten. In de training steek je dan wat dansante bewegingen, je steekt er high fives in, je steekt er zo veel mogelijk duo- of groepsoefeningen in die vriendschapsbevorderend zijn. Dance Monkey, ’t zou nooit in me opkomen om dat plaatje op te zetten, maar daar is door hen verandering in gekomen. Meisjes die jonge vrouwen worden. Ze praten over volwassen worden. Over hun eerste of tweede job. Over gaan samenwonen. Maar dat meisje-zijn, dat was gisteren nog maar, dat zit er nog te hard in om al uitgedoofd te zijn. De wisselwerking tussen die vriendinnen, de vreugde en vriendschap die ervan af spat aan het begin van hun leven. Het is een kunstwerk dat geen schilder beter schilderen kan. Je kan de betere musea van de wereld afschuimen, maar zo’n tafereel als hier, dat vind je niet. En al zeker niet als je ernaar zoekt.


Sport hielp haar haar medicatie en therapeutische begeleiding afbouwen en het deed haar ruim 25 kilo afvallen

Ze vroeg me ooit: “ Waarom wil je me eigenlijk trainen? Ik zit zo complex in mekaar, ik ben geen walk in the park, ik loop al jaar en dag therapeuten hun deur plat, ik zit aan de medicatie om het leven aan te kunnen. Conditioneel sta ik nergens. Waarom in godsnaam wil jij mij trainen?” Ze vertelde me ook dat het leven, met al wat ze met zich meedraagt en met hoe haar hoofd daarmee omgaat, ooit te zwaar voor haar was en ze haar euthanasieprocedure al had opgestart. Mijn antwoord was niet meer en niet minder dan de visie waarmee ik werk. Sport en buitenlucht doen je beter voelen. Ik bedoel hiermee de endorfines. Het directe gevoel. Maar elk lichaam wordt sterker door training. Ongeacht hoe sterk of zwak je fysiek en mentaal bent. Training maakt je sterker. Dat sterker worden is in eerste instantie louter fysiek. Je kan langer planken of meer push-ups. De indirecte progressie is echter veel belangrijker. Van jezelf merken dat je sterker wordt, maakt je mentaal sterker. Doet je geloven in dat je sterker wordt. Doet je geloven in jezelf. Maakt je zelfverzekerder. Geeft je weer hoop.

Een jaar nadat we gestart zijn is ze 25 kilo lichter en is ze fysiek veel sterker, wat als naakte feiten uiteraard heel mooi is, maar het hele proces van training, progressie, sterker worden, een blessure voelen, leren dat je niet moet panikeren omdat een knie niet meewil. Een beetje bijsturen, het lopen even vervangen door wat meer buikspieren. Leren dat het proces, dat training heet, nooit zonder obstakels gaat. Obstakels zullen er zijn, dat is een zekerheid. Maar die zullen ons niet tegenhouden. Ze laten ons hoogstens even vertragen of een omleiding nemen. Dat hele proces van geloven in jezelf, dat het allemaal wel goed komt, zonder panikeren, dat heeft ze overgezet naar haar dagelijkse leven. Intussen bouwt ze haar medicatie af en ziet ze steeds minder haar therapeut. Ze geniet van het leven en van haar vele sociale contacten. Heeft ze het altijd gemakkelijk? Neen, dat niet, maar ze weet wel dat er een andere manier is dan panikeren. Wil dat zeggen dat ze nooit panikeert? Neen. Maar ze weet dat er een andere manier is, en ze kan panikeren omdraaien naar vertrouwen op zichzelf. Ze weet hoe een wandeling of loopje in de ochtend wonderen met haar doet.

Nog altijd vraagt ze zich wel eens af waarom ik er al die tijd in steek. En waarom al die moeite. Maar het antwoord zie ik week na week. Ik zie uiteraard hoe ze fysiek sterker en sterker wordt, maar ik zie vooral ook hoe ze als mens (of als bloem) voorzichtig maar zeker open bloeit. Langzaam maar zeker durft ze haar vleugels te spreiden. Telkens ik dat gewaar word, besef ik dat het een eer is om haar zo te mogen zien groeien van dichtbij. Weten dat je er zelf ook aan bijdraagt, maakt het natuurlijk nog wat mooier.

Eva (*), ik weet dat je nog elke dag twijfelt aan jezelf en dat je constant een strijd zal blijven leveren, maar ik heb gezien hoe je sterk genoeg geworden bent om elke keer weer de strijd te winnen. Je doet dat fantastisch goed, op je eigen ritme, op je eigen manier. Trek je nooit iets aan van wat andere mensen denken, jij bent jij en dat is oké. Je mag trots zijn op waar je staat. Ik ben ook trots op jou!



Sport? Dat was niets voor haar, dacht ze jaren lang. Tot ze plots het tegendeel bewees.

Jaren geleden kwam ik haar tegen op een Facebookgroep genre Durf Te Vragen of Gift Shop. Ik zag het type persoon dat volstrekt niet sport en er ook vrede mee heeft, althans zo leek het. Tegen verschillende mensen wil je als trainer nog een poging doen om ze gemotiveerd te krijgen tot bewegen, maar er zijn er ook aan wie je niet begint, omdat ze zich er ogenschijnlijk al lang bij hebben neergelegd dat bewegen niet in hun natuur zit. Zij was er zo eentje. In de komende jaren zag ik haar op social media nog wel eens iets plaatsen. Plots brak mijn klomp. Zij, diegene van wie ik dacht dat ze aan elke gedachte aan beweging een broertje dood had, postte dingen over gezonde voeding, over yoga, over core stability of godbetert over lopen. Met enige sceptische blik volgde ik stiekem haar flukse gangetje doorheen social media. Ik vermoedde dat het om een eendagsvlieg of ander soortement stuiptrekking zou gaan. Een belofte of voornemen dat niet langer stand houdt dan de houdbaarheidsdatum van de pot yoghurt die ter bekrachtiging van het voornemen werd aangekocht. Tot mijn verbazing zag ik continuïteit in haar berichten. Elk nieuw bericht dat ik van haar zag, was ze weer een kilo kwijt en klonk ze vastberadener en dynamischer. Mijn sceptische blik maakte plaats voor bewondering. Voor elk duimpje dat ik op haar berichten postte, heb ik wel 10x gedacht: “Amai, goed bezig zeg, dat had ik echt niet verwacht.” Tegelijkertijd hield ik mijn hart vast, want ik weet hoe meedogenloos de natuur is. Een beginnende sporter is vaak een vogel voor de kat. Pezen en gewrichten hebben jaren amper iets gedaan en kunnen de plotse toename van trainingsarbeid en de steeds verbeterende conditie niet bijbenen. Ze gaan in protest. Een ticketje lappenmand it is. “Ga direct naar de gevangenis, ga niet langs start,” dat krijg je te horen. Mijn angst was terecht. Plots zie ik een bericht van haar, enigszins in paniek. Het was zover, een blessure leek haar in te halen. Zo snel als ik kon, stuurde ik haar dat ze maar gauw wat sessies moest komen volgen en dat we zo dat blessurebeest de nek zouden omwringen nog voor het haar te grazen had. Blessurepreventie voor lopers, krachttraining voor lopers, loophouding, dat soort dingen schotelde ik haar voor. Ze stemde in. Oef! Opluchting. 

We zijn intussen nog maar enkele weken ver, maar wat vind ik het fantastisch om te zien hoe ze de oefeningen van het schema afwerkt en hoe ze beetje bij beetje de ontsteking in de achillespezen voelt wegebben. Wat is het heerlijk om te zien hoe ze - vroeger 30 kilo zwaarder- kracht en energie uitstraalt, zowel fysiek als mentaal. Aan de hele weg die ze afgelegd heeft, heb ik niet de minste verdienste, die heeft ze op eigen houtje afgelegd. Mijn bijdrage verhoudt zich zo ongeveer tot haar prestatie als die van de persoon die de laatste drinkbus aan Van Avermaet gaf bij zijn olympische titel. Verwaarloosbaar. 

Ze is het perfecte voorbeeld voor al diegenen die zich er al jarenlang bij hebben neergelegd dat sportief zijn nooit iets voor hen zal zijn. Met wilskracht kom je ver. Katrien, ik heb veel bewondering voor je hele parkoers en ben superblij dat ik je een beetje kan helpen. Ik hoop dat je nog veel jaren je weg kan verderzetten.

Sportieve en gezwinde groet, Trainer en fan!



(*) Eva is een fictieve naam


Corona: Trek uw mondmasker uit en uw buitensportkleren aan. Dat is solidariteit!

De wereld is de pedalen kwijt. Corona doet de hele wereldpolitiek wild om zich heen slaan. We verstoppen ons letterlijk en figuurlijk achter mondmaskers om de grotere problemen en daarmee onze verantwoordelijkheid en ons falen te ontlopen. Tientallen andere welvaartsziektes richten al jaren meer schade aan dan het C-virus. Ondertussen gaat de planeet in ijltempo naar de vaantjes gaat. Toch zijn we enkel in staat ingrijpende maatregelen te treffen voor Corona. Waarom toch?

Lees meer

Fitter&Fitter aan de elektrische deelbakfiets: Fly me away to a fit and sustainable future

Leuven, de stad die Europees goud won als groene stad, biedt vanaf juli elektrische deelbakfietsen aan. In juni mocht Fitter&Fitter deze bakfietsen al uittesten. En of we daar blij mee waren! Zeg nooit zomaar bakfiets tegen een bakfiets. Een bakfiets is een feest, tenminste als je eigenaar bent van een jonge, speelse geest.

Lees meer

Creatief maatschappelijk verantwoord ondernemen zit in de genen van Fitter&Fitter

Als de crisis de wereld verlamt, zorgt Fitter&Fitter niet enkel voor een pop-up aanbod aan online diensten voor de eigen klanten. Ook voor studenten, die door de crisis hun stage en dus ook hun studies niet konden afmaken, bedacht Fitter&Fitter in een alternatieve stage.

Lees meer

Lopers groeten hun vrienden en familie, met een selfie met Michiel

Lopers groeten hun vrienden en familie door een foto te nemen op hun trainingsomloop. Hang de leuke prent met Sociaal Incapabele Michiel op op je omloop of in je omgeving en daag je sportvrienden uit om er groetjes te doen aan hun vrienden of familie.

Lees meer

Loop naar de noordpool!

2020 is het jaar waarin ik mijn loop- en loopcoachcarrière een nieuwe wending kreeg. De nieuwe uitdaging is er eentje naar het hart van de outdoor liefhebber en loopfanaat. Een vijfdaagse looptocht met Polar Running Expeditions, het team met Dixie Dansercoer. Een tocht doorheen de eindeloze pracht van het ongerepte Groenland, richting de ijskap. Een avontuur bij temperaturen ver onder het nul. Alles om toch maar met onze eigen vingertoppen de ijskap aan te raken. en dan maar hopen dat ze er niet aan blijven plakken.

Lees meer

De corona-onderneming

Door Glen Van den Bulcke, gepassioneerd duursporter, sportmanager en coach bij Fitter&Fitter.

Lees meer

Bootcamp voor iedereen

Fitter&Fitter heeft tientallen bootcampSTERREN over heel Vlaams-Brabant, maar de situatie van één van onze trouwste bootcampSTERREN, Elke, is net wat atypischer. Haar verhaal maakt duidelijk dat een Fitter&Fitter-bootcamp voor iedereen kan, dat iedereen welkom is.

Lees meer

Karen traint voor Marathon du Mont Blanc met core, kracht en techniek

Na jaren vol trails, marathons en ultra's, neemt Karen dit jaar deel aan de Marathon du Mont Blanc. Vroeger werd ze vaak geplaagd door blessures. Met een uitgebalanceerde training met aandacht voor core stability, krachttraining en techniektraining willen we samen van dit verhaal een succes maken.

Lees meer

REWIND (2012): Trail, de alternatieve wind door het looplandschap

In 2012 voorspelden we voor het looptijdschrift Zatopek dat trail een enorm hype zou worden. We schreven er een artikel over. 7 jaar later is het looplandschap voor goed veranderd, en daar zijn we blij om.

Lees meer

REWIND (2013): Looptechniek tot op het bot ontleed

Hoe belangrijk is de loophouding en -techniek voor een loper? Wat is een goede houding en waarom? Hoe belangrijk is de houding van mijn armen en waarom kan het vasthouden van een gsm of drinkbus leiden tot een minder efficiënte houding en misschien zelfs tot een blessure? We ontleden de loophouding tot op he bot en geven je tips voor een goede houding.

Lees meer

REWIND (2013): Stabilisatietraining voor lopers: Trainen voor een sterk lichaam

Lopers worden vaker geplaagd door blessures dan hen lief is. Wanneer het om een eenmalige blessure gaat is het niet zo'n ramp, maar meestal komen blessures terug en blijven ze terug komen. Niet zelden duik je bij een blessure vaak van de ene in de andere blessure. Je raakt er wel eens moedeloos van. Stabilisatietraining vormt een onderdeel van blessurepreventie, maar hoe begin je eraan?

Lees meer

REWIND (2012) Looptechniek: het belang van Core stability

De Keniaanse Jeptoo behaalde zilver op de marathon op de olympische spelen. Het laatste wat je van haar kan zeggen is dat ze niet kan lopen.En toch durven kwatongen dat wel in twijfel trekken bij het zien van haar loopstijl. Sterke overpronatie, knieën die heel hard naar binnen knikken en een onderbeen dat naar buiten wordt geslagen. Maar wel zilver op de spelen. Ze levert er alleszins stof tot discussie mee.

Lees meer

REWIND 2012: Looptechniek: Lopen is geen kinderspel

Lopen, we kunnen het allemaal. Het is kinderspel. Letterlijk. Van zodra we rechtop kunnen staan, proberen we te lopen. En van zodra we kunnen lopen, doen we het alsof het een lieve lust is. Lopen lijkt zo eenvoudig dat we er niet meer bij stilstaan. Of toch niet? (artikel uit 2012, geschreven door Bart Delobel, oprichter van Fitter&Fitter)

Lees hier het artikel

Personal training: anders dan anders.

Ken je het gevoel dat een kinesist of voedingscoach je oefeningen of huiswerk meegeeft en dat je er keer op keer niet in slaagt om dat te doen? In personal training gebeurt vaak hetzelfde en dus zochten we andere manieren om ervoor te zorgen dat mensen hun doelen bereiken. Lees hier hoe!

Lees meer

5 tips om een betere en blessurevrije loper te worden.

Lees hoe veel lopers worstelen met loopblessures en ontdek met 5 tips hoe jij blessures kan afhouden. Blijf blessurevrij, word sneller, sterker en verbeter je houding met deze tips.

Lees meer

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x